رفتن به بالا
  • جمعه - ۱۹ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۳:۱۶
  • کد خبر : ۱۰۴۹۲
  • چاپ خبر : جایگاه پرابهام و مه آلود فیزیوتراپیست ها در وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی/یادداشت : علی حکیمی منش
حکیمی منش

جایگاه پرابهام و مه آلود فیزیوتراپیست ها در وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی/یادداشت : علی حکیمی منش

کم توجهی وزارت بهداشت به ابعاد مختلف حوزه سلامت موجب ایجاد خسارت های مالی و جانی به مردم می شود.آنچه امروزه بعنوان یکی از حلقه های مفقود شده حوزه بهداشت و درمان کشور ما خسارت های بسیاری وارد کرده کم توجهی به توانبخشی و فیزیوتراپی از دو جنبه آن است.   اولین بخش قرار گرفتن […]

کم توجهی وزارت بهداشت به ابعاد مختلف حوزه سلامت موجب ایجاد خسارت های مالی و جانی به مردم می شود.آنچه امروزه بعنوان یکی از حلقه های مفقود شده حوزه بهداشت و درمان کشور ما خسارت های بسیاری وارد کرده کم توجهی به توانبخشی و فیزیوتراپی از دو جنبه آن است.

 

اولین بخش قرار گرفتن فیزیوتراپیست بعنوان بخش ابتدایی پیشگیری و درمان است.امروزه در جوامع در حال توسعه یکی از شایع ترین بیماری های مربوط به سیستم عضلانی و اسکلتی است که اغلب مردم ما از سنین زیر چهل سالگی به آن دچار می شوند.

افزایش این بیماری ها مانند کمر درد، پا درد ، آسیب دیسک کمرو گردن ، ساییدگی مفاصل و آسیب های مختلفی که اغلب به دلیل رفتار های غلط در زندگی روزمره و محیط کار ،ناشی می شود می تواند تنها یک علت داشته باشد و آن عدم آگاهی از الگوی صحیح در رفتار های روزانه ما است.

 

رفتار های ساده ای همچون نشستن صحیح و ایستادن صحیح و مواردی که اغلب با کمی آموزش می توان از عوارض بسیاری پیشگیری نمود.

 

توجه به رشته فیزیوتراپی که امروزه در جهان دکترای حرفه ای  شده است و با وجود تصویب آن در شورای گسترش وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی در ده سال گذشته تا کنون فقط ده نفر از چند هزار فیزیوتراپیست را در کشور توانسته اند از سد خود ساخته وزارت بهداشت عبور دهند که این خود ناشی از نگاه اولویت نداشتن حوزه بهداشت و درمان کشور به همه ابعاد حوزه سلامت و رسیدن به استاندارد های جهانی در ارتقاء همه سطوح می باشد.

 

پزشکی در کشور مان را اگر صد قسمت کنیم تنها به کمتر از بیست درصد آن توجه می شود.

 

اگر سهم بهداشت و پیشگیری را پنجاه درصد قرار دهیم تنها نقش وزارت بهداشت و درمان کشور مان انجام اقدامات معمول است که سالهای سال به بخشی از مردم ارائه می شود که البته بسیار مهم و حیاتی است که نبود آن موجب شیوع بیماری های واگیر دار می شود اما حلقه مفقوده بهداشت شامل اصلاح الگوی زندگی می باشد یا همان بخش بیماری های غیر واگیر دار است که از تغذیه سالم و تربیت فرزندان در رعایت نکات بهداشتی، بهداشت دهان و دندان، بهداشت ستون فقرات و  بهداشت روان و مصرف دخانیات تا نحوه مطالعه کردن و صد ها مورد دیگری که وقتی بنده بعنوان فیزیوتراپیست با دانش آموز معلم، خانه دار ، شاغل ، ورزشکار و حتی سایر همکاران جامعه پزشکی بر خورد می کنم اولین چیزی که نمود دارد عدم آگاهی از حوزه تخصصی فیزیوتراپی است عدم آگاهی از الگوی زندگی صحیح برای داشتن بدنی سالم در طول زندگی افراد را نشان می دهد.

 

دومین جنبه رشد جایگاه فیزیوتراپی از دیدگاه جامعه پزشکی کشور و توجه بیشتر حوزه های حمایتی همچون بیمه ها و سایر نهاد های حمایتی در اولویت تاثیر گذاری این رشته در درمان بیماران است

جایگاهی که اگر محقق شود فیزیوتراپی را همچون اکثر کشورهای توسعه یافته جهان به ده رشته برتر خواهد رساند.

البته باید متذکر شد که همانگونه که عرض کردم این کم توجهی با کمی شدت کمتر به سایر رشته های گروه پزشکی غیر از بخشی از پزشکان متخصص بویژه رشته های جراحی دارد.

 

حتی این کم توجهی به نوعی موجب خود کم بینی یا کوچک انگاری در بین برخی از همکاران مان شده است و همین مسائل موجب می شود فیزیوتراپیست را از یک درمانگر با قدرت علمی لازم برای تشخیص و درمان با تکیه بر دانش روز دنیا و استفاده از دستان شفا بخش و بهره‌گیری از تجهیزات فیزیوتراپی و تجویز عالمانه ورزش و در نتیجه اثر بخشی حداکثری را تبدیل به یک اپراتور دستگاه نماید.

این نوعی دیکتاتوری حاکم بر جامعه پزشکی کشور مان شده است که برای عبور از این مشکل راهی جز انقلاب درونی در این جامعه باقی نمانده است.

حال چه باید کرد.

بنده به شخصه در ده سال گذشته یکی از اولویت های کاری خود را توجه به آموزش و روش های اصلاح الگوی زندگی در حوزه توانبخشی و ورزش قرار داده ام

بصورت مستمر در سراهای محله شهرداری تهران و مساجد به برگزاری کلاس های آموزشی رایگان برای مردم توجه داشته ام که قطعا اثر بخشی خوبی داشته است

اما کامل نیست و نقش پایداری نخواهد داشت چراکه اغلب مطالب فرار است و مخاطبین سن بالای پنجاه سال دارند که هم آموزش پذیری پایین تر است و هم خراب شدنی ها را خراب کرده اند البته برای کنترل بیماری ها و پیشگیری از گستر عوارض می تواند کمک های بسیاری به این قشر از مخاطب داشت ولی اول کاهش رنج سنی اینگونه آموزش ها و رساندن آن به مدارس ابتدایی که از دو سال اخیر با کمک مسئولین سلامت سرا های محلات به مدارس ابتدایی و دبیرستان با توجه بیشتر به اختلالات ستون فقرات و پیشگیری از بیماری هایی نظیر اسکولیوز و کیفور شروع نموده ایم که به لطف خداوند و کمک دوستان بصورت خود جوش در یکی از بیمارستان های تهران همکاری های خوبی آغاز شده است

در مرحله اول معاینه و غربالگری آموزش بصورت رایگان در مدرسه و سر کلاس با حضور معلم آغاز می شود که در صورت وجود مشکل در فاز دوم معاینه رایگان توسط فوق تخصص ستون فقرات در بیمارستان انجام می شود.

 

تغییر در نوع نگاه درمان محور با نوع سیاستگزاری های وزارت بهداشت از مرحله آموزش دانشجویان گروه های مختلف پزشکی و بویژه دانشجویان فیزیوتراپی که صرفا درمان محور آموزش می بینند

 

ارتباط گیری حوزه های تاثیر گزار اجتماعی مانند رسانه ها مدارس و آموزش و پرورش ، مساجد با جامعه پزشکی و مراکز آموزش پزشکی می تواند اثرگزاری فعالیت های پیشگیرانه را در سطح جامعه نهادینه نماید و قطعا در برنامه های کوتاه مدت و بلند مدت می تواند بر کاهش چشم گیر هزینه های درمان بر جامعه و منابع مالی درمان کشور تاثیر زیادی داشته باشد و از این مهم تر حفظ سلامت جامعه و افزایش طول عمر که از اصلی ترین شاخص های سلامت  برای هر کشور محسوب می شود ، نقش آفرین گردد.

 

البته نقطه ضعف جامعه پزشکی کشور مان وجود فاصله‌ های عمیق در نوع نگاه گروه های مختلف درمانی به بیماران است و این موجب سرگردانی بیماران در مراجعه به پزشکان شود.

 

البته بخشی از آن به نبود ادبیات واحد در تعریف بیماری برای بیمار در بین جامعه پزشکی است.با وجود برگزاری دوره های آموزشی متعدد اما به دلیل نبود استاندارد های نظام سلامت و تعریف های تخصصی رشته های مختلف پزشکی و نبود خط و مرزهای مشخص بین رشته ای و گاه زیاده خواهی برخی افراد در جامعه پزشکی موجب ایجاد فضای سود جویی و اختلاف زیاد درآمد بین پزشکان گروه های مختلف و یا حتی گروه های پزشکی یک صنف می شوند و این تبعیض ها موجب ایجاد پزشکان پر بیمار و پر درآمد با ضریب خطای بیشتر و پزشکان کم بیمار و کم درآمد.

پزشکی که سالهای عمر و جوانی خود را می گذارد ولی حاصلش نبود بیمار است و در این وضعیت بیمارستان های دولتی بر این بی عدالتی می افزایند.

 

حرف ها در حوزه سلامت از بی عدالتی بسیار زیاد است بویژه مشکلات همکاران فیزیوتراپیست ما در سالهای ابتدایی فراغت از تحصیل دچار آن می شوند سندرم بی اعتباری است.

یک فیزیوتراپیست  پس از فارغ التحصیل شدن با وجود علم روز و انرژی فراوان فرصت های کمی برای اشتغال دارد که اغلب درآمد آن ناچیز است و موانعی که اگر بخواهد مثلا یک مرکز فیزیوتراپی تاسیس کند حداقل یکی، دو سال زمان می برد تا مجوز از وزارت بهداشت اخذ شود که تازه اول مشکلات است ، بیمار نیست، چون توزیع بیمار عادلانه اتفاق نمی افتد، بیمه ها با مراکز تازه تاسیس قرار داد نمی بندند و انحصار هایی که ایجاد می کنند و مشکلات متعددی که موجب می شود تعداد زیادی از همکاران عزیز ما نتوانند ادامه کار دهند که موجب اتلاف وقت یک دانش آموخته گروه پزشکی با سرمایه گزاری زیادی که همه و همه و بسیاری از مشکلات حوزه سلامت کشور هستند که باید با کمک و همفکری انجمن های علمی و سازمان نظام پزشکی که انتخابات آن در پیش است چاره جویی شود .

و هرچه سریعتر از این اتلاف انرژی و سرمایه که باید در خدمت مردم باشد با مدیریت صحیح منابع ساماندهی صورت گیرد.

فیزیوتراپیست علی حکیمی منش

کارآفرین نمونه و کارشناس حوزه سلامت

 

انتهای پیام/

 

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه