رفتن به بالا
  • چهارشنبه - ۱۵ دی ۱۳۹۵ - ۰۸:۰۰
  • کد خبر : ۶۲۶۷
  • چاپ خبر : برای اخذ مجوز فیزیوتراپی یکسال وقت می خواهد!!!!  /یادداشت:فیزیوتراپیست علی حکیمی منش
یادداشت

برای اخذ مجوز فیزیوتراپی یکسال وقت می خواهد!!!! /یادداشت:فیزیوتراپیست علی حکیمی منش

در کشوری که نیاز فروانی به اشتغال دارد صرف چنین زمانی به سود چه کسی است؟ این که گفته می شود تسهیل فضای کسب و کار یعنی چه؟ اخیرا انجام هرگونه اقدامی در حوزه خصوصی درمان کشور از طریق سامانه می شود. آیا این تسهیل کننده است؟ آنچه من و سایر همکاران بنده در یکسال […]

در کشوری که نیاز فروانی به اشتغال دارد صرف چنین زمانی به سود چه کسی است؟

این که گفته می شود تسهیل فضای کسب و کار یعنی چه؟

اخیرا انجام هرگونه اقدامی در حوزه خصوصی درمان کشور از طریق سامانه می شود.

آیا این تسهیل کننده است؟

آنچه من و سایر همکاران بنده در یکسال اخیر درک نمودیم چیزی جز چند برابر شدن زمان صدور و تمدید و کلیه خدمات مرتبط با این حوزه است.

چرا که علاوه بر آن کاغذ بازی های گذشته مرحله ای بنام سامانه به آن اضافه شده که دیگر زبان آدمیزاد را نمی فهمد و گاه هیچ راهنمایی برای عبور از مراحل آن نداری.

 

سوال اینجاست

سخت گیری های وزارت بهداشت که اغلب غیر کارشناسی و سلیقه ای اعمال می شود و جز هدر دادن وقت ارزشمند همکاران جامعه پزشکی و طولانی کردن زمان اشغال در بخش خصوصی و گاه انصراف از ادامه کار می شود سود دیگری ندارد در این وضعیت بحران بیکاری این روش در دولت تدبیر و امید چه جایگاهی دارد؟

 

در شرایط امروز که بخش های دولتی با کمترین قیمت و گاه کیفیت ضعیفتر خدمات ارزان به مردم ارایه می دهند و کاهش قدرت مالی مردم، تبانی برخی پزشکان با مراکز فیزیوتراپی بویژه درمانگاه ها برای ارسال بیماران و ضعف پوششی بیمه ها و عدم عقد قرارداد با مراکز جدید  مراجعات بیماران به بخش خصوصی بویژه مراکز فیزیوتراپی بشدت کاهش یاقته از یکطرف و از سوی دیگر افزایش هزینه اجاره ، گرانی تجهیزات و هزینه پرسنل و آب و برق و ده ها هزینه ریز و درشت که یک فیزیوتراپیست مجبور است همه مقدمات را از ابتدای آغاز روند اخذ مجوز آماده نماید و ماه ها هزینه کند تا عزیزانی از معاونت درمان بیایند و بدون اینکه متری همراه داشته باشند بصورت چشمی مرکز مشغول بکار فیزیوتراپی را که یکسال قبل همکار دیگر خودشان آنرا تایید نموده است، رد کنند و تا ۴۵ روز بعد کارشناس دیگر بیاید همان را که آن کارشناس قبلی رد کرده است بدون هیچ تغییری تایید نماید و همین وقت کشی های کور و بی دلیل در بازدید بهداشت ، مراحل اداری تشکیل پرونده ها بسیار بچشم می خورد که اگر انسان آشنایی قبلی با این افراد داشته باشد گویی با تو عناد و پدر کشتگی دارند و فقط به دنبال عقب انداختن کار تو هستند.

 

این زحمت ها سال های سال است که علاقه مندان ایجاد بخش خصوصی در حوزه درمان را رنج داده است و هر کس یک بار گذرش به معاونت های درمان دانشگاه های سراسر کشور افتاده باشد سخن بنده درد دل او نیز است و شاید یکی از علل ضعف رشد بخش های خصوصی خرد در کشور ما همین باشد.

 

چرا که بخش های خصوصی بزرگتر و قدرتمند از طریق لابی و پرسنل اداری برای پیگیری مشکلات را حل می کنند.

هدف از نگارش تخریب شخص یا جریان خاصی نیست و این رویه سال های سال است که در اغلب ادارات ما وجود دارد و گمان می کنند بخش خصوصی از فردای اخذ مجوز پول پارو می کند و می خواهد از روی حسادت مانع آن شوند .

کاش افرادی که مسولیت صدور این مجوز ها را دارند خود را جای امثال بنده می گذاشتند

در ابتدا دل به دریا می زنی و برآورد هزینه می کنی که راه اندازی یک مرکز فیزیوتراپی حداقل ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون هزینه دارد، باید از وقت کاریت بزنی ، در اولین مرحله جای مناسب را پیدا کنی و اجاره نمایی هزینه اجاره یک فضای ۸۰ ، ۹۰ متری که استاندارد های لازم را داشته باشد ، پله نخورد، ارتفاع سقف اینچنین باشد و رعایت ده ها آیتم دیگر که معمولا در ساختمان ها قدیمی تر به ندرت رعایت می شدند کار سختی است ، بنده از ماه های اخر سال گذشته همزمان با تحویل درخواست موافقت اصولی موسسه فیزیوتراپی در یکی از مناطق تهران فضایی که قبلا فیزیوتراپی بود و حدود یکسال قبل تایید شد و پروانه فعالیت داشت و اخیرا جابجا شده بود اجاره کنم.

بیست میلیون پیش و ماهی دو میلیون اجاره آغاز شد.

 

اواخر فروردین ۹۵ مدارک من کامل شد ، تا برای صدور موافقت اصولی منطقه ۵ وارد کمیسیون شوم

اکنون با گذشت بیش از ده ماه هنوز هم در پیچ و خم های اداری معاونت درمان دانشگاه و سایت وزارت بهداشت سرگردان در جستجوی پروانه موسسه خود می گردم.

 

شاید تا یکی دو ماه دیگر وزارت بهداشت پروانه ای به دست من بدهد که دیگر نه بیمه ای با آن قرارداد می بندد و نه بیماری برای درمان به آن مراجعه می کند و عاقبت پس از تحمل چند ماه هزینه های سرسام آور مجبور به تعطیلی آن می شوم.

 

هرچند در مراکز قدیمی تر که طرف قرارداد بیمه های مختلف هستند تعداد مراجعات گاه در یک روز تا یکصد بیمار تجاوز می کند و با کمترین کیفیت خدمات فیزیوتراپی را دریافت می نمایند و صرفا به دلیل هزینه کمتر کیفیت فدای پول می شود که بانی اصلی آن ناخواسته انحصار بیمه ها در عقد قرارداد با مراکز تازه تاسیس دارد و به گمان اینکه این قرارداد ها هزینه آنها را افزایش می دهد این رویه غلط را چند سالی است دنبال می کنند که تحقیقات عکس آنرا نشان می دهد و زیان اول را بیمار و دوم را خود بیمه ها متحمل می شوند.

 

متاسفانه این گوشه ی کوچکی از مشکلات کارآفرینی در حوزه سلامت کشور است که می تواند در صورت رفع مشکلات و موانع چند برابر شرایط موجود اشتغال ایجاد نماید و در شرایطی که سایر کسب و کارها در کشور رونق مناسب ندارند و کمتر سرمایه گذاران علاقمند به ورود به آن هستند در این حوزه برای کاهش بیکاری گام های بهتری برداشته شود.

 

در بحث درآمد و هزینه های زیاد درمان اغلب به درآمد جامعه پزشکی توجه می شود با وجود هزینه های متعدد مالیات نیز فقط فکر اخذ شدن است و بیرحمانه بدون توجه به ورشکستگی موسسات پزشکی با درصدهای رو افزایش مودیان را گاه وادار به فرار های مختلف می کنند.

 

ای کاش قانون گذاران درصد مبلغ مالیات بر درآمد و ارزش افزوده کاهش می دادند تا قفل زده شده بر اقتصاد کشور گشوده می شد و قوانینی تصویب می شد که بتواند دریافت مالیات از سهم بیشتری از بازار های مختلف کشور داشته باشد و بخش عمده‌ای از کسب و کار که از پرداخت مالیات فراری هستند را محقق نماید که متاسفانه سهم بسیار زیادی دارند و معمولا از پرداخت بخش زیادی یا کل مالیات فرار می کنند.

 

فیزیوتراپیست علی حکیمی منش

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه